گروه کوهنوردی اماوند


صعود به قله توچال

فرستادن به ایمیل چاپ



به نام همیشه همراه

گزارش صعود به قله توچال

ارتفاع :3962 متر                                        تاریخ اجرا: 4 تا 5/11/97

سرپرست : آقای حمید سعید

کوه ها قوانینی دارند ، قوانینی سخت و دشوار ، ولی این قوانین وجود دارند.

اگر شما آنها را درک کنید ایمن خواهید بود .کوهها شبیه آدم ها نیستند آنها صادق و بی ریا هستند .

سلاح فتح کوه ها در درون شما و درون شما روح شماست. " والتر بوناتی"

کوه توچال با ارتفاع 3962 متر در شمال شهر تهران واقع شده که بخشی از رشته کوه های البرز است. توچال به دلیل نزدیکی به شهر تهران همواره شمار زیادی صعود کننده دارد که با توجه به حجم بالای صعود و شرایط ناپایدار جوی  و بادهای مشهور آن در فصول مختلف سال جزء پر تلفات ترین کوههای ایران است .

و اما گزارش برنامه :

ساعت 4:30 صبح روز پنجشنبه 4 بهمن 97 در فرودگاه کرمان 7 نفر همنورد همدل و مهربان گرد هم می آییم تا برای صعود قله زیبای توچال به سمت تهران پرواز کنیم.

ساعت 7 صبح همزمان با طلوع خورشید که با شعاع های خود نرم نرمک پایتخت سرد را گرمی می بخشید در فرودگاه مهرآباد فرود می آییم .پس از تحویل کوله هایمان عازم میدان تجریش شده و پس از گشت و گذاری کوتاه در همان نواحی عازم میدان دربند می شویم ، پس از آماده شدن ، همنوردان تهرانی از راه می رسند و با خوش و بشی کوتاه عازم پناهگاه شیرپلا می شویم.

 

با سرعتی مناسب و گامهایی شمرده با همنوردانی همدل از میان کافه های زیبای دربند می گذریم. با توجه به اینکه در زمان مناسب به سمت ارتفاعات حرکت خود را آغاز کرده ایم وقت مناسب برای عکاسی و لذت بردن از جاذبه های این منطقه را نیز داریم.

بعد از 2 ساعت پیمایش در طبیعت زیبای دربند برای صرف ناهار در کافه رجب توقفی کوتاه می کنیم .سپس با توجه به یخ زدگی ادامه مسیر گامهایمان را با احتیاط بیشتری بر روی سنگ های پوشیده از برف و یخ زده مسیر برمی داریم.با همراهی دوستان همنورد و یاری دستان پرمهرشان عبور از این مرحله آسان می شود.جلوه های طبیعی و چشم نواز ، قاب زیبایی را در جلوی چشمانمان به تصویر می کشد و در حالیکه حضور گرم همنوردان سرما و سختی مسیر را آسان می نمود به سمت پناهگاه شیرپلا حرکت می کنیم.به هر تقدیر ساعت 16 به سالن اصلی پناهگاه وارد می شویم اتاقهایمان را تحویل گرفته دور هم جمع شده عصرانه ای صرف کرده و پس از آن به آماده کردن تجهیزاتمان از جمله فیکس کردن کرامپون ها بر روی کفش ، آماده کردن صبحانه و مرتب کردن کوله پشتی ها مشغول می شویم. با مرور خاطرات صعودهای گذشته و همچنین خبر شنیدن پیروزی دلچسب تیم ملی فوتبال در جام ملت های آسیا زیبایی آن شب دو چندان می شود. سپس کیسه خواب هایمان را آماده کرده با تصویری از صعود و نگرانی های ادامه مسیر در ذهنمان که فردا چه در انتظارمان است به خواب فرو می رویم. ساعت 4 صبح بیدار شده و پس از آماده شدن ، ساعت 5 صبح کفش ها آماده ، کرامپون ها فیکس ، کوله ها سوار بر پشت ، چهره ها مصمم و از همه مهمتر با عزم و اراده ای راسخ به سمت قله زیبای توچال حرکت می کنیم. هوا سرد و آرام همراه با نسیم ملایم که پوستمان را نوازش می کند . نمی دانستیم که این آرامش قبل از توفان است . پاکوب مسیر بر اثر تردد زیاد محکم و سفت ولی در بعضی نقاط یخ زده بود باید مراقب بود . با نزدیک شدن به طلوع آفتاب و نمایان شدن سپیده دم شدت سرعت باد به میزانی میرسد که به راحتی تعادلمان را به هم میزند.وقتی به مسیر طی شده و راهی که در پیش رویمان است می نگریم زیبایی افسونگر البرز مرکزی در پیش چشمانمان خودنمایی می کند . سرعت بالای باد باعث می شود که از سرعتمان کاسته و توقف های ناخواسته زیادی داشته باشیم. باد شدید برف ها را همچون شلاق به صورتمان می کوبد . ساعت 7:30 دیدن جانپناه امیری این امید را به ما می دهد که می توانیم لحظاتی کوتاه از این وضعیت در امان باشیم. در جانپناه چای گرم همراه با اندکی تنقلات و صبحانه ای مختصر صرف کرده و پس از تجدید قوا آماده حرکت به سمت قله می شویم. از اینجا تا قله حدود 2 و نیم ساعت راه در پیش داریم. مسیر با شیبی ملایم و عبور از تپه های متعدد به قله ختم می شود برای ادامه حرکت باد آزار دهنده سدی محکم در برابر ماست ولی می دانیم که در نبرد بین انسانهای سخت کوش و روزهای سخت این انسانهای سخت هستند که می مانند نه روزهای سخت.

هرچه ارتفاع میگیریم سرعت باد شدیدتر شده و پیمایش دشوارتر. ولی این شرایط خللی در اراده های فولادیمان وارد نمی کند. هر چه به قله نزدیکتر می شویم شرایط جوی ناپایدار و سخت می شود در همین حین همدلی و کمک به همنوردان اولویت اصلی همه ما است که مبادا کوچکترین آسیبی به کسی برسد. در آن شرایط به فکر خودمان نبودیم بلکه نجات جان همنوردان همدل اولویت مهمتری در آن لحظات سخت بود. همین که جلوتر می رفتیم ناگهان جانپناه فلزی قله از دور نمایان شد و انگیزه مان را دوچندان کرد ولی گویی کوهستان تمام قوای خود را یکجا به کار برده بود که از انگیزه و اراده ما برای صعود بکاهد. وضعیت در حدود 100 متری نزدیک قله به دلیل باد و بوران به حدی سخت بود که گام برداری را دچار مشکل کرده بود که این وضع برای همه غافلگیر کننده و عجیب بود . خانم دکتر شیرنژاد که سال گذشته موفق به صعود قله هفت هزاری لنین شده بود اذعان داشت که آنجا چنین شرایطی را ندیده بود. به هر حال پس از ساعت ها تلاش و مبارزه با باد و بوران شدید در ساعت 11:30 روز جمعه 6 بهمن 97 باپاهای خوشبخت و گامهای استوار قله توچال را صعود کردیم به داخل جانپناه فلزی قله رفته و پس از تبریکات و گرفتن عکسهای یادگاری به سرعت به سمت غرب کوهستان و ایستگاه 7 حرکت می کنیم.

ناگهان کولاک شدیدی قله را دربر گرفت به طوری که حتی یک متری خود را نمیدیدیم. به شدت نگران بچه های تیم بودیم که مبادا در این شرایط و دید محدود کسی از مسیر خارج شده و به بیراهه رود. سرعت باد حدود 60 کیلومتر در ساعت و برودت هوا 25 درجه زیر صفر بود پس از نیم ساعت به ایستگاه 7 رسیدیم تمام صورت و ابرو و مژه دوستان یخ زده بود ولی خوشحال بودیم که تمام نفرات به درون ایستگاه آمده اند. نفسی راحت می کشیم از اینکه کل تیم صحیح و سلامت هستند شادمان هستیم. لحظاتی بعد سوار بر تله کابین به سمت ایستگاه 5 حرکت می کنیم در آنجا از ترافیک جمعیت حیرت زده می شویم با توجه به اینکه ساعت 18:30 به سمت کرمان پرواز داریم و می بایست حداقل یک ساعت جلوتر در فرودگاه حاضر باشیم به سرعت با مسئولان تله هماهنگی کرده و با مساعدت ایشان خارج از نوبت سوار بر تله کابین شده و به سمت ایستگاه یک حرکت می کنیم. در آنجا دوستانمان منتظر بودند لحظاتی چند در کنار این عزیزان بودیم و پس از خداحافظی به سرعت به سمت فرودگاه می رویم. خوشبختانه در زمان مناسب وارد ترمینال فرودگاه شدیم و پس از دریافت کارت پرواز سوار بر هواپیما شده و با Take off   آن دلهایمان را در تهران نزد دوستانمان گذاشتیم و عازم کرمان شدیم. سرانجام در ساعت 20 روز جمعه 6 بهمن 97 چراغهای شهر کرمان نقطه پایانی بر این صعود به یاد ماندنی بود.

(تصاویری از برنامه)

 

خاطراتی که از این صعود به یاد مانده همدلی و اتحاد دوستان در یاری به یکدیگر در عبور از چالش توچال در یک روز سخت ، بغض فروخورده حمید سعید و اشک های سیما عسکری که در فراق یار دلهایمان را به درد آورد بود.

افتخار این صعود تقدیم میشود به روح همنوردمان مهران قلی زاده که چندی پیش در اثر ضایعه مرگ مغزی دوستانش را ترک و به دیدار معبود شتافت، امیدوارم روح پاکش در هر جای این هستی بی پایان و کهکشان بی انتها هست در آرامش ابدی باشد.

اسامی نفرات صعود کننده:

بانوان : سیما نورالهی، سیما عسکری ، آرزو جباری ، هدی غیاثوند ، مهری شیرنژاد ، راضیه اکبری ، سارا خیاط، هانیه مظفری نیا و شبنم کوهی

مهربانان: حمید سعید (سرپرست کرمان)، مهرداد مویدی(سرپرست تهران)، محسن دامغانی ، امید بذرافشان ، معین سعید ، علی تهرانی ، نادر کمالی ، بهنام سوری ، فرهاد سدری و علیرضا صفوی

به امید فردایی بهتر برای خانواده بزرگ اماوند

گزارش از محسن دامغانی 08/11/97

اضافه کردن نظر

کد امنیتی
تازه کردن